Santiago de Cali, kortweg Cali genoemd, is dé Salsa hoofdstad van Zuid Amerika, ze zeggen zelfs van de wereld. Salsa zit hier echt in de ziel van de mensen en het is dan ook meer dan een dans, het is een manier van leven geworden. Het stikt er van de salsatecas: van dure, mooie clubs, tot simpele danshallen en werkelijk overal hoor je Salsamuziek!
We zijn een middag en avond gaan stappen in een paar clubs in de stad, maar ook in één van de barrios, de armere wijken, waar we meer dan welkom waren. Daar dans je gewoon op straat voor een klein drankhandeltje. Geen dansvloer, lichtshows en efficiënte obers…gewoon een paar boxen aan de muur, wat tafels en stoelen op de stoep en bier uit de fles…maar ze dansen er net zo goed en ze hebben net zoveel lol. En daar draait het toch om!
De Salsa Caleña is heel anders dan de Salsa Cubana, die ik gewend ben…in de Cubaanse stijl dans je als het ware om elkaar heen, hier blijf je op één lijn, zoals in de LA-Stijl en draait het vooral om het voetenwerk. Geen ingewikkelde figuren, geen driedubbele draaien, gewoon je voeten bewegen op het ritme en genieten! Alhoewel…schijn bedriegt; het is moeilijker dan het er uitziet! In één liedje zijn er diverse tempo- en paswisselingen…wat zou het tof zijn als deze vorm in Nederland populair zou worden!
Wie geïnteresseerd is in Salsa Caleña, moet maar eens naar de volgende bands luisteren; La 33, Grupo Niche, Ocho y Media en La Sonara Carruseles...
~ Talk about dance? Dance is not something to talk about. Dance is to dance ~
Colombia kampt al maanden met een overschot aan regen. In feite is de laatste regenperiode nooit geëindigd en zijn er in een groot deel van het land grote problemen met overstromingen, landverschuivingen en afgezette wegen. En al doet de regering er alles aan om de wegen zo snel mogelijk weer vrij te maken, het maakt het reizen er niet makkelijker op. Diverse keren hebben we onze plannen dan ook al moeten wijzigen.
Maar we hebben het dus toch gered en zijn zonder problemen aanbeland in Salento, een klein en schattig dorpje in de ‘Eje Cafetero’, de koffiestreek van Colombia. Een dorpje waar elk kozijn voorzien is van een ander kleurtje, waar de mannen nog rondlopen met poncho’s en cowboyhoeden, waar de ´poolhall´ nog stoer is en waar zalmforel op het hoofdmenu staat.
Toch is dat voor de meesten niet de hoofdreden voor een bezoek. Men gebruikt Salento vooral als basis voor wandelingen in het Nationale Park Los Nevados en de Cocora Vallei, een prachtige vallei begroeid met torenhoge palmbomen, omgeven door groene bergen.
De wandeling is letterlijk en figuurlijk adembenemend (we zitten bijna op 3000 m hoogte) en modderig…de laarzen voor de deur van ons hostel hadden ons eigenlijk al genoeg moeten waarschuwen! Je moet diverse riviertjes oversteken, hetzij over stenen, boomstammen of wiebelige hangbruggetjes en behoorlijk klimmen, maar het is het allemaal meer dan waard en de vele kolibries en zelfs de slappe koffie op de top maken het helemaal goed!
~ Only when the last tree has died and the last river been poisoned and the last fish been caught will we realise we cannot eat money ~
Medellín, “Stad van de Eeuwige Lente”, maar ook de “Stad van het Eeuwige Geweld”. Stad van Fernando Botero, maar ook van Pablo Escobar.
Een stad van zo’n 3 miljoen inwoners in het noordwesten van Colombia. Het is een moderne, vriendelijke stad, omgeven door de groene uitlopers van de Andes. Het eerste wat opvalt als je de stad binnenrijdt, zijn de hoge, moderne appartementsgebouwen, het ontbreken van elke vorm van zwerfvuil en de perfect verzorgde groenvoorzieningen. Voordat de stad beroemd werd voor zijn drugshandel, was Medellín het centrum van een ander soort drug; koffie! Het was een stad van harde werkers en stond bekend als de “Stad van de Eeuwige Lente”.
Hoe anders moet het geweest zijn in de 70-er en 80-er jaren, toen het Medellín-drugskartel, onder leiding van Pablo Escobar, het hier voor het zeggen had. Escobar, de meest beruchte drugsbaron ooit werd hier in 1949 geboren. Hij wordt beschouwd als de rijkste en meest succesvolle crimineel ooit, met een geschat vermogen van $25 miljard. Hij had zoveel illegaal geld, dat ze huizen volstopten met ladingen bankbiljetten, goud en diamanten. Zelfs nu, jaren later, worden er soms nog miljoenen tussen muren, plafonds en vloeren gevonden.
Pablo Escobar begon zijn carrière met het stelen van marmeren grafstenen en auto’s en het verkopen van marihuana en illegale sigaretten. In 1975 begon hij met het opzetten van de cocaïne handel en men schat dat, op de top van zijn succes, elke maand 70 tot 80 ton cocaïne naar de USA werd verscheept! Niet alleen werden er vliegtuigen gebruikt, er werden zelfs 2 kleine onderzeeërs ingezet…
Doordat hij voor de armen huizen, scholen, ziekenhuizen, kerken en voetbalstadions bouwde, kon hij rekenen op een grote steun en populariteit van een groot deel van de bevolking. Daardoor kon hij in de 80-er jaren toetreden tot de politiek en hij bood zelfs aan om de staatsschulden van Colombia ($10 miljard) aan de USA te betalen…in feite zou het Amerikaanse volk, dat gek was op zijn cocaïne, de schulden van Colombia betalen…
Corruptie en intimidatie karakteriseerde zijn regime. “Plata o Plomo” was zijn manier van handelen met de rechtsstaat en de regering. M.a.w. ; je kunt kiezen tussen het geld of de kogel…Hij loofde zelfs een beloning uit aan iedereen die een agent vermoorde; meer dan 600 politiemensen kwamen zo om het leven. Medellín veranderde, met meer dan 27000 moorden, van de “Stad van de Eeuwige Lente” in de “Stad van het Eeuwig Geweld”, de moordhoofdstad van de wereld.
Uiteindelijk, na een jarenlange mensenjacht, werd hij in december 1993 door Colombiaanse en Amerikaanse Special Forces en de CIA, op het dak van het huis van zijn tante doodgeschoten. Al zijn er meerdere versies in omloop van wie hem nu uiteindelijk heeft vermoord. Er zijn zelfs mensen die geloven dat hij nog leeft…
Deel 1 van 10
Momenteel wordt er in Medellín veel geïnvesteerd in onderwijs, cultuur en infrastructuur. En hoewel het op het eerste oog lijkt alsof alle geweld is opgelost, worden er nog steeds 19 moorden per dag gepleegd. Het directe gevolg van het arresteren van de grootste drugsbaronnen is, dat er momenteel een machtstrijd aan de gang is tussen rivaliserende gangs. Dat is nu juist het ironische van de huidige situatie; het grote succes dat geboekt is om op te treden tegen het geweld, heeft geresulteerd in nieuw geweld. Want de handel, die gaat gewoon door, zij het zonder een kartel. Het grootste probleem: geld, macht, de onuitputtelijke vraag naar cocaïne en corruptie. Toeristen zullen hier niks van merken, omdat deze drugsoorlog zich afspeelt in de armere wijken. Er is dus nog een lange weg te gaan voordat het weer werkelijk de “City of Eternal Spring” is.
Maar Medellín is ook de stad van Fernando Botero, een schilder en beeldhouwer die bekend staat om zijn oversized sculpturen en schilderijen van mensen en dieren. Ooit zagen we in Washington DC een beeldenexpositie van hem in The Mall en nu hebben we, na een bezoek aan het Botero Museum in Bogotá, ook hier in zijn geboortestad een hele verzameling beelden kunnen bekijken.
~ I'm a decent man who exports flowers ~
~ Sometimes I am God; if I say a man dies, he dies that same day ~
Bijna 2 weken in Colombia en we zijn in die tijd van het ene uiterste naar het andere gegaan. Taganga; een klein, slaperig vissersplaatsje op zeeniveau, is werkelijk bloedheet en kurkdroog…en Bogotá, de enorme hoofdstad die op 2640 m ligt, is koud en nat.
Taganga aan de Caribische kust, is vooral bekend om het Nationale Park dat er naast ligt: Tayrona. Het park grenst aan de ene kant aan de Caribische Zee en aan de andere kant aan de Sierra Nevada de Santa Marta. De kustlijn is prachtig en ruig; mooie baaien met verlaten stranden, enorme rotsblokken en de jungle loopt tot aan het strand. Je kunt er alleen maar te voet komen en door de regentijd zijn de modderige paden een behoorlijke uitdaging, maar het uitzicht maakt alles goed.
We hebben een tentje gehuurd op een mooi plekje aan het strand, met een eekhoorn als buurman en blauwstaart hagedissen als vermaak…het enige minpuntje was dat we elke keer de ‘Mieren-Highway’ moesten oversteken ;-) Echt een bizar gezicht! Miljoenen mieren met bladeren op hun nek, die de hele dag heen en weer lopen…
Hier in Bogotá komt de regen regelmatig met bakken uit de hemel zetten! Voor het eerst sinds maanden hebben we dan ook weer onze schoenen en sweaters uit de donkere diepte van onze rugzakken tevoorschijn moeten toveren en we hebben zelfs een paraplu moeten kopen!!! Gelukkig is het een leuke stad om in rond te dwalen, vooral de historische wijk Candelaria, waar ons hostel ligt. Ontelbare restaurantjes, cafeetjes, koloniale huizen en veel jongeren.Bovendien zijn er een paar musea die we graag willen zien, dus we vermaken ons wel hier. En het stikt er werkelijk van de graffiti, dus ook die verzameling is alweer behoorlijk uitgebreid…
~ If you only walk on sunny days, you will never reach your destination ~
Na 6 dagen zeilen zijn we in Cartagena, Colombia, aangekomen. Deze zeiltocht is één van de dingen die we absoluut wilden doen en het was het geld en het wachten op een boot meer dan waard!
De eerste 4 dagen hebben we in de San Blas Archipel doorgebracht. Een nog onbedorven deel van onze aardbol, mede door de moeilijke bereikbaarheid. San Blas is echt een paradijs! Het telt ontelbare tropische eilandjes, waarvan er slechts enkelen bewoond zijn door de Kuna indianen. Witte stranden, palmbomen en een azuurblauwe zee.
En wat is er zaliger om wakker te worden en zo vanaf je boot het warme zeewater in te duiken, te snorkelen of van de dolfijnen te genieten?
Hoe anders waren de twee dagen op volle zee! Geen land om je heen voor twee dagen, alleen blauwe zee, zover het oog reikt! Dan besef je hoe klein je eigenlijk bent. En twee dagen deinen op de golven, soms rustig, maar soms ook heftig…de groep veranderde van een kakelend gezelschap in een dode, zeezieke en grijze massa.
Maar dan: 5:30 ’s ochtends, de zon was net op…land in zicht! Wat een heerlijk gevoel was dat…iedereen was zo blij en het gekakel kwam weer langzaam op gang. In de verte zagen we Cartagena al liggen; de hoge wolkenkrabbers werden langzaam zichtbaar en wat later zagen we ook de oude koloniale stad ervoor liggen…een mooie afsluiting van een perfecte reis! En het eerste waar iedereen aan dacht: yeah…douchen!!!
We zijn nu 3 dagen in Cartagena en af en toe voelt het nog alsof we op de boot zitten. Maar wat een mooie stad; zoveel sfeer, zoveel mooie koloniale gebouwen, zoveel muziek en aardige mensen…Colombia had ons geen beter welkom kunnen geven!
Morgen reizen we verder langs de kust naar Taganga. Waarschijnlijk blijven we daar een paar dagen en gaan we van daaruit naar Tayrona NP.
~ A ship in a harbour is save; but that’s not why ships are build for ~
