El Volcán Baloodo

Na een lange, vermoeiende en stoffige reisdag zijn we dan toch in Costa Rica aangekomen…en de dag begon nog wel zo voorspoedig! De bus was op tijd, we hadden genoeg beenruimte en na een paar uur stonden we al aan de grens. Daar werd het al wat lastiger, want het duurde wel een uurtje om het land uit te komen…en toen moesten we Costa Rica nog in! Gelukkig hadden die er meer zin in; stempel, backpack checken (bekijken) en wegwezen. Nou hadden we geen directe bus naar Monteverde, maar de bus naar San José, dus werden we weer eens op een vaag kruispunt in ‘the middle of nowhere’ eruit gegooid. Het geeft toch iedere keer weer een vreemd gevoel in onze buik, maar wat kan je eraan doen…als de locals zeggen dat hier de bus naar Monteverde langskomt, zal het wel kloppen…volgens de al net zo vage taxi chauffeur, die bij het kruispunt stond, zou de bus hier inderdaad langskomen…2 uur later…ja, tuurlijk, er zou ook eens aansluiting zijn ;-) En wat een geluk dat we net langs de drukste weg van Costa Rica stonden: grote Amerikaanse vrachtwagens knalden voorbij met 100 km/h, gevolgd door een hele rits bussen…maar helaas zat die ene naar Monteverde er niet bij. Om 15:00 uur begonnen we ons toch wel een klein beetje zorgen te maken; “Wat als ie nu niet komt, of als ie voorbij geraced is zonder dat we hem gezien hebben?” Maar een kwartiertje later was de bus er dan toch…”He gelukkig, nu zijn we er zo!”…yeah right; na 3 uur hobbelen over een onverharde bergweg met wel 100 S-bochten en stofhappen stonden we dan toch eindelijk voor ons hostel in Santa Elena! Het ritje was zoooooo ontspannend dat we niet echt van de mooie omgeving hebben kunnen genieten.

Maar eten, een biertje, een douche en een nacht slapen doet wonderen, dus van de volgende rit naar La Fortuna hebben we volop genoten. Het hobbelen bleef, maar de jeep was stofdicht en de reistijd was aanzienlijk korter. Twee uur door de groene bergen en langs koffieplantages naar het meer en van daaruit een half uurtje met een bootje naar de overkant. En de vulkaan Arenal constant op de achtergrond…in volle glorie.

Arenal, de meest actieve vulkaan van Costa Rica is tegenwoordig echter een beetje lui…hij rookt nog wel, maar de lavastromen hebben we niet gezien en spuwen doet ie ook niet meer. En daar waren we nou juist voor hier naartoe gekomen…was wel leuk geweest, een lavaspuwende vulkaan op mijn verjaardag. Is weer eens wat anders dan een taart met kaarsjes!

Zo had ie moeten zijn - helaas

Op het moment zitten we in San José, de hoofdstad en morgen nemen we de bus naar Manuel Antonio. Effe een paar dagen strand.

~ And in the end, it's not the years in your life that count. It's the life in your years. ~

Abraham Lincoln