El último día en Guatemala

Omdat we eerder in Guatemala gereisd hebben en toen o.a. Tikal, Lago de Atitlán, Quetzaltenango en omgeving en Río Dulce al bezocht hebben, was het plan ons deze keer beperken tot de plaatsen waar we toen geen tijd meer voor hadden. Hoe verleidelijk het ook is om terug te gaan naar bijvoorbeeld Tikal ( volgens ons nog steeds de mooiste Maya ruines)…

Het oorspronkelijke plan was om een voor een paar dagen de bergen in te trekken en via Lanquín en Chemuc Champey naar Nebaj te reizen.

Lanquín staat bekend om zijn grotten en Chemuc Champey om zijn prachtige kalkstenen water terrassen. Het water is er zo helder en blauw, dat het lijkt alsof het niet echt is. De route er naartoe is lang (8 uur), maar wel prachtig; door ontelbare groene bergtoppen en langs bananen- en koffieplantages. Het ligt hoog in de bergen, dus koffie groeit hier het best. Hier en daar een dorpje en waanzinnige vergezichten. 

                                 

We konden een huisje huren bij de El Retiro Lodge…een klein paradijsje aan de rivier, en ondanks dat de kamer van de buren ‘Rana’ (kikker) heette, zat meneer iedere keer bij ons binnen! Pontificaal op de stoel…Marcel dropte hem ’s avonds naar buiten, maar ‘s ochtends zat hij er gewoon weer. Ook bleek achteraf dat zijn kleine broertje in de badkamer woonde, onder de wastafel. Ach, eigenlijk waren ze best wel lief…konden we niet zeggen van onze andere kamergenoten; las cucarachas astutas y el Señor Escorpio…

In Nebaj zijn we echter nooit aangekomen…te ingewikkeld met het vervoer (6 keer overstappen en waarschijnlijk een extra overnachting) en TE koud…dus zijn we uiteindelijk toch bij Lago de Atitlán beland. Een groot en blauw kratermeer, omgeven door maar liefst 12 vulkanen (allemaal vernoemd naar een apostel). Het uitzicht is er dan ook bizar mooi en je kunt met een lancha de diverse plaatsjes bezoeken. San Marcos, waar we 7 jaar geleden ook sliepen, is nu vooral het mekka van de spiritualiteit. ‘Ons’ hotel was er nog…zelfde eigenaar, dezelfde prachtige tuin, hetzelfde heerlijke eten…alleen het mooie, witte strandje was verdwenen. Vorig jaar is door de orkaan Agatha en de bijbehorende regenval het waterniveau in het meer n.l. een paar meter gestegen…dit is trouwens niet de eerste orkaan die een spoor van verwoesting hier achterlaat. Mitch (1998) en Stan (2005) zorgden hier eerder al voor veel ellende en doden. San Pedro kenden we niet meer terug. Het ooit zo rustige plaatsje is nu een echt backpackers bolwerk geworden. Talenscholen, reisbureaus, shuttleservice, bars en restaurantjes zijn er als paddenstoelen uit de grond gesprongen. Help!

Op de terugreis naar Antigua zijn we een paar uur in Chichicastenango gestopt. Elke donderdag en zondag is hier een grote kleurrijke markt. Het grootste gedeelte is echter veranderd in één grote souvenirshop. “Shop till you drop”, is hier de slogan…en dat wordt dan ook volop gedaan door de toeristenstroom. 

 

Het plaatsje zelf is echter niks veranderd en de begraafplaats is nog net zo kleurrijk als toen…én veilig te bezoeken. Dat was jaren geleden wel anders; toen was het de no-go zone van het stadje…constante berovingen en erger.

We zijn nu aan onze laatste dag bezig in Guatemala en zitten weer in Antigua. Gisteravond nog gedanst op Cubaanse muziek in Guatemala met een jongen uit Nicaragua…het moet niet gekker worden! Vandaag dus nog één keertje genieten van het uitzicht op de vulkanen, van de koffie van Condesa en van het mooiste stadje van de wereld. Het wordt een moeilijk afscheid, maar we hebben wel zin om verder te trekken. Morgen naar El Salvador!

~ Si eres valiente para decir ‘adiós’, la vida te recompensará con un nuevo ‘hola’ ~

Paula Coelho