“Hey man…where are you going?”

Uiteindelijk hebben we toch de snorkeltrip kunnen doen en het wachten was echt wel de moeite waard. We hebben midden tussen de haaien, de manta´s, de zeeschildpadden en de meest bizarre tropische vissen en koraal gezwommen. Het rif van Belize is na het Great Barrier Reef in Australie, het grootste van de wereld, dus er is genoeg om te zien. Het was wel effe slikken toen de boot aanlegde en het krioelde van de haaien en de manta’s! “No way dat ik daar in duik”, dacht ik nog…maar we waren met een man of twaalf, dus waarom zouden ze juist mij pakken…!?!

Na 5 dagen hebben we ons kunnen losweken van het eiland en zijn vertrokken richting zuiden. En het lijkt alsof El Norte ook vertrokken is. Vanuit Caye Caulker hebben we de boot naar Belize City genomen en daar zijn we op de bus gestapt richting zuiden. Belize City is de grootste stad van Belize, maar je rijdt er in 15 minuten doorheen. Alle bussen rijden eerst via Belmopan, de hoofdstad, die slechts 16.500 inwoners heeft. Niet meer dan een groot dorp dus en we verdenken de regering ervan dat ze de bussen met opzet hier doorheen laten gaan, zodat het lijkt alsof de stad nog enige vorm van belangrijkheid heeft.. .

De route van Belmopan naar het zuiden is echt prachtig. De weg slingert zich door de jungle en de Maya Mountains en we passeren talloze citrus plantages. De luxe van de Mexicaanse bussen is snel vergeten; chickenbusses is de norm; oude Amerikaanse schoolbussen met bankjes waar een doorsnee westerling zijn benen niet in kwijt kan. Zelfs de eend, achterin in een doos, is het er duidelijk niet mee eens!

Op de T-Junction met Hopkins worden we eruit gegooid, want onze bus gaat niet naar Hopkins, maar verder zuidwaarts, naar Placencia. We blijken drie opties te hebben; naar Hopkins lopen (zo’n 10 km), wachten op de bus naar Hopkins, of proberen een lift te regelen. De eerste twee vallen al snel af: lopen in deze warmte, met onze rugzakken? Mmm, … nou nee. Wachten op de bus dan? Toch maar niet, die komt pas over vier uur…dus dan blijft er maar één mogelijkheid over; en dat is liften. Ondanks het weinige verkeer, blijkt dat niet echt een probleem te zijn; de eerste beste pick-up neemt ons mee en na twintig minuten hobbelen in de achterbak, staan we in het ‘centrum’ van Hopkins.

Hopkins is een klein, slaperig vissersdorpje aan de kust (dorpje is een groot woord, het is eigenlijk meer een straat), waar vooral Garifuna’s wonen. Ze zijn ooit als slaven naar St. Vincent gebracht, maar hebben zich als vrij volk, via de Bay Islands van Honduras, over de kuststrook van Midden Amerika verspreid. Ze hebben hun eigen cultuur, taal en muziek weten te behouden en kunnen geweldig koken. Het is hier bijna TE relaxed!

We hebben een dag door de omgeving gefietst, genoten van het eten en het strand, dat zich pal voor onze deur bevindt! Na 2 dagen lijkt het alsof we iedereen in het dorp kennen, tijd om te vertrekken dus…

Voor een paar dagen hebben we Placencia onze thuis-basis gemaakt. Een klein vissersdorpje van zo´n 1200 inwoners op een schiereiland in het zuiden van Belize. De ene kant van het schiereiland heeft mooie stranden en de andere kant mangrovebossen. Er woont een mengeling van Garifuna’s, Maya’s en Creolen en ook hier zijn de houten huizen op palen pal op het strand gebouwd.

We hadden gepland om de bus hierheen te nemen, maar in Belize blijkt dat er alleen maar directe bussen naar Belize City, Dangriga en Punta Gorda gaan. Wil je ergens anders heen, dan zul je moeten improviseren. Zo ook deze keer; eerst met de dorpsbus naar de T-Junction, daar wachten op de bus die naar Punta Gorda gaat en je bij de dichtstbijzijnde splitsing van wegen kan afzetten en je van daaruit weer een andere bus moet zien te scoren. Een ritje wat thuis een half uur in beslag zou nemen, duurt hier dus al gauw een uurtje of 3-4!

Dit keer gooide de buschauffeur ons in Independence eruit, zodat we de "Hokey Pokey" – de plaatselijke watertaxi – konden pakken. We hadden het geluk dat we, zodra we met onze rugzakken buiten stonden, net een echte tropische bui over ons heen kregen! (El Norte is dus toch nog niet weg) Al schenen de Belizianen daar geen last van te hebben; ze gingen er echt niet sneller van lopen of fietsen. “Hey man, relax…it’s just rain!”

We hebben vandaag een mooie tocht over de Monkey River gemaakt, dwars door de jungle en de mangrovebossen en veel vogels, krokodillen, schildpadden, brulapen en manatees (zeekoeien) gezien. En heeeeeeeeeeeel veel muggen tijdens onze junglewalk...en zij ons!

En hoewel het lobster-seizoen is afgelopen, hebben ze genoeg andere heerlijke visgerechten om dat te compenseren. En hun salsasaus is "hotter than hell". We blijven hier nog tot zondag en vertrekken dan naar Punta Gorda...onze laatste stop in Belize.

"You betta Belize it!"

"Unbelizable"

~ Travel makes one modest. You see what a tiny place you occupy in the world ~    

Scott Cameron