Bocas del Toro - A dangerous place...

Bocas…we kwamen hier naartoe voor een paar dagen…en we bleven uiteindelijk 10 dagen. Blijkbaar hadden we die tijd ook echt nodig; Marcel kreeg de griep en ik werd ziek van m´n rugzak. 

Al was het partyhostel waar we zaten, ‘Mondo Taitu’, niet echt de perfecte plek voor een weekje rust. Volgens ons bedoelden de Eagles dit hostel toen ze ‘Hotel California’ schreven…we hebben namelijk een keertje uitgecheckt en 10 minuten later toch maar weer ingecheckt…”you can checkout any time you like, but you can never leave…”

Toch hadden we ons geen betere plek kunnen wensen. Zoveel mooie eilanden, zoveel mooie verlaten stranden, zoveel geweldige mensen ontmoet, zoveel sfeer…meer valt er eigenlijk niet over te zeggen. Magisch…

Ik quote de Bocas site;

“It’s difficult to express in a few words what you feel when you visit Bocas del Toro archipelago. Only some places around the World keep this particular atmosphere, seductive, primitive and onforgettable. Bocas del Toro captivates its visitors because of its amazing vegetation, its biodiversity, its ancient costums, it is a real biological fantasy…you will be amused and amazed, tempted and beyond belief and for certain you will take with you priceless memories of a different world.”

Momenteel zijn we in Panama City aangekomen. Een stad van contrasten…aan de ene kant de oude historische stad, ´Casco Viejo´…aan de andere kant een hypermoderne skyline.

Dinsdag ochtend vertrekken we met de zeilboot ´Sacanagem´ naar Cartagena, Colombia. De tocht zal 5 tot 6 dagen duren, waarvan 3 dagen varen, snorkelen, kreeft eten en eilandhoppen in de San Blas Archipel en de rest van de tijd op volle zee. 

Ons schema klopt, wonder boven wonder, toch aardig…

~ It´s not down in any map, true places never are ~

Herman Melville

La temporada de lluvias comenzó!?

Is het dan toch zo ver? We wisten dat het er ooit tijdens onze reis van zou komen, maar toch…de laatste weken was het al erg benauwd en de laatste dagen waren er al buien ’s nachts, dus het kon niet meer lang op zich laten wachten. Het voordeel is, dat het eventjes afkoelt…

Sinds ons laatste bericht hebben we weer behoorlijk wat kilometers afgelegd. Via San José, eerst naar Quepos aan de Pacific en daarna naar Puerto Viejo de Talamanca, aan de Caribbean.

Quepos, een klein plaatsje aan de kust, staat vooral bekend om het Parque Nacional Manuel Antonio, dat er vrijwel naast ligt. Manuel Antonio is het kleinste en misschien wel meest bekende Nationale Park van Costa Rica…niet voor niets; dichte jungle, prachtige verlaten stranden en veel leguanen, diverse soorten apen en de luiaard kun je hier zonder al te veel moeite spotten. Bovendien kun je er, als beginner, goed surfen.

Puerto Viejo de Talamanca, ook een kustplaatsje, maar dan aan de Caribische kant...en wat een verschil! Hier hangt echt een Caribisch sfeertje; bananenplantages, houten huizen op palen, veel kleur, reggaemuziek en Jerk Chicken met kokosrijst op het menu…en de waves zijn hier duidelijk niet voor beginners. Puerto Viejo staat nl. ook bekend om zijn ‘killer wave’, Salsa Brava. En we zijn gestrand in de meest funky place ooit, Rocking J's! Een grote kleurenpracht van mozaïek, graffiti, hangmatten en crazy backpackers…

We zitten hier op ongeveer een uurtje bussen naar de Panamese grens. Vandaag huren we een fiets om de omgeving te verkennen en morgen vertrekken we richting Bocas del Toro, een eilandengroep in Panama.

~ We don’t see things as they are, we see things as we are ~

Anonymous on the wall at Rocking J's

Muchas Gracias!

Ik wilde toch nog effe iedereen bedanken voor de lieve berichtjes die ik via alle kanalen binnen gekregen heb voor m'n verjaardag! Fijn om te weten dat ik zoveel fijne mensen om me heen verzameld heb!

Bovendien vinden we jullie reacties en e-mailtjes altijd fijn om te lezen...wat een verschil met vroeger! Toen moesten we nog faxen en collect-call bellen. Nu blijven we tenminste ook op de hoogte van jullie belevenissen.

Lang leve het internet!

Saludos y besitos desde Costa Rica

El Volcán Baloodo

Na een lange, vermoeiende en stoffige reisdag zijn we dan toch in Costa Rica aangekomen…en de dag begon nog wel zo voorspoedig! De bus was op tijd, we hadden genoeg beenruimte en na een paar uur stonden we al aan de grens. Daar werd het al wat lastiger, want het duurde wel een uurtje om het land uit te komen…en toen moesten we Costa Rica nog in! Gelukkig hadden die er meer zin in; stempel, backpack checken (bekijken) en wegwezen. Nou hadden we geen directe bus naar Monteverde, maar de bus naar San José, dus werden we weer eens op een vaag kruispunt in ‘the middle of nowhere’ eruit gegooid. Het geeft toch iedere keer weer een vreemd gevoel in onze buik, maar wat kan je eraan doen…als de locals zeggen dat hier de bus naar Monteverde langskomt, zal het wel kloppen…volgens de al net zo vage taxi chauffeur, die bij het kruispunt stond, zou de bus hier inderdaad langskomen…2 uur later…ja, tuurlijk, er zou ook eens aansluiting zijn ;-) En wat een geluk dat we net langs de drukste weg van Costa Rica stonden: grote Amerikaanse vrachtwagens knalden voorbij met 100 km/h, gevolgd door een hele rits bussen…maar helaas zat die ene naar Monteverde er niet bij. Om 15:00 uur begonnen we ons toch wel een klein beetje zorgen te maken; “Wat als ie nu niet komt, of als ie voorbij geraced is zonder dat we hem gezien hebben?” Maar een kwartiertje later was de bus er dan toch…”He gelukkig, nu zijn we er zo!”…yeah right; na 3 uur hobbelen over een onverharde bergweg met wel 100 S-bochten en stofhappen stonden we dan toch eindelijk voor ons hostel in Santa Elena! Het ritje was zoooooo ontspannend dat we niet echt van de mooie omgeving hebben kunnen genieten.

Maar eten, een biertje, een douche en een nacht slapen doet wonderen, dus van de volgende rit naar La Fortuna hebben we volop genoten. Het hobbelen bleef, maar de jeep was stofdicht en de reistijd was aanzienlijk korter. Twee uur door de groene bergen en langs koffieplantages naar het meer en van daaruit een half uurtje met een bootje naar de overkant. En de vulkaan Arenal constant op de achtergrond…in volle glorie.

Arenal, de meest actieve vulkaan van Costa Rica is tegenwoordig echter een beetje lui…hij rookt nog wel, maar de lavastromen hebben we niet gezien en spuwen doet ie ook niet meer. En daar waren we nou juist voor hier naartoe gekomen…was wel leuk geweest, een lavaspuwende vulkaan op mijn verjaardag. Is weer eens wat anders dan een taart met kaarsjes!

Zo had ie moeten zijn - helaas

Op het moment zitten we in San José, de hoofdstad en morgen nemen we de bus naar Manuel Antonio. Effe een paar dagen strand.

~ And in the end, it's not the years in your life that count. It's the life in your years. ~

Abraham Lincoln