Ik en mijn rugzak; qué sistema! (o estoy tan desordenada?)

Je zou toch denken dat je na al die jaren gewend raakt aan het reizen met een rugzak. Helaas, niets is minder waar…nog steeds ben ik verwikkeld in een dagelijks gevecht ermee! 

Oké, ik zie de voordelen er wel van in; je wordt beperkt in je keuze van meenemen (dus die föhn blijft thuis en die leuke dansschoentjes ook), bovendien zie ik me niet met een rolkoffer over de keienstraatjes hobbelen, of de trappen van de metro of de chickenbus bestijgen…maar met een rugzak op je rug in een overvolle bus staan is ook niet alles. Voor je het weet heb je de buurvrouw knock-out geslagen! Trouwens, met een rugzak op een overvolle metro in Mexico City in proberen te komen,  is ook best wel een avontuur. Gelukkig gingen de deuren nog net niet tussen mij en de rugzak in dicht! Maar als je dan eindelijk binnen bent kun je ook niet meer omdraaien; m.a.g. dat je achterstevoren naar buiten moet. Of, wat te denken van bergaf lopen met zo’n kreng…dat voelt als op een fiets zonder remmen de Cauberg af!

En dan de organisatie van de inhoud; ik doe echt iedere keer m’n best en probeer ook heus wel een systeem aan te houden. Dingen die ik niet dagelijks nodig heb, stop ik onderin. Maar daar moeten ook de zware dingen, zoals de toilettas...dus daar gaat het eigenlijk al mis...          Dan; kleine spullen gebruiken om de gaten aan de zijkant op te vullen, zodat alles één mooi geheel wordt. Hmmm, werkt ook niet helemaal perfect…meestal ziet m’n rugzak er dan ook uit als een misvormde BarbaPapa ;-) Ook best leuk, maar niet handig! En het kreukvrij inpakken? Vergeet het maar, dat heb ik allang opgegeven! 

                                                                                                  

Maar goed…uiteindelijk gaat alles er wel in, maar dan komt het moment dat er iets UIT moet…eerst denk je nog dat je d.m.v. ‘voelen’ het desbetreffende ding kunt lokaliseren…ja, jammer dan! Dus: eerst – voorzichtig –  de bovenste paar dingen eruit, wéér voelen…dan nog wat eruit…en voor je het weet ligt de hele inhoud van je, met zoveel zorg ingepakte, rugzak naast je op de grond. Eén grote ontplofte berg van kleding en ‘handige’ dingetjes…en die berg ziet eruit alsof ie er NOOIT meer in zal passen!

Ik kan echt jaloers worden als ik naar de rugzakken van anderen kijk; die zien er altijd zo perfect gepakt uit! Of zou dat maar schijn zijn en zitten zij iedere keer met hetzelfde dilemma? Misschien dat ik er nog eens een keertje aan ga wennen, maar tot die tijd zal ik hiermee moeten zien te leven…

~ If you don’t like something, change it. If you can’t change it, change the way you think about it ~

Antigua...que hermosa eres!

Belize lijkt alweer zo ver weg op het moment! Maar wat hebben we genoten daar! Voor iedereen die van duiken, snorkelen, relaxen, vissen, lekker eten, reggae en mooie natuur houd, is Belize echt een aanrader. Het stikt er bovendien van de Maya ruines, dus ook cultuurliefhebbers kunnen er hun hart ophalen. Bovendien spreken ze Engels en maken ze de aller lekkerste cocktails die we ooit geproefd hebben. Wat wil een mens nog meer? En nu ik dit zo lees, denk ik: “Waarom zijn we daar ooit weggegaan?” Maar er is nog zoveel meer te zien, dat het de hoogste tijd werd dat we gingen vertrekken!

Dus hebben we de boot vanuit Punta Gorda naar Livingston, Guatemala genomen. Het verschil met Belize is dan nog minimaal (het enige grote verschil is dat alles gelijk weer overgaat in het Spaans), want ook in Livingston wonen veel Garifuna’s.

 

Van daaruit hebben we een paar dagen in de jungle geslapen, bij Finca Tatin. De oostkust van Guatemala bestaat vooral uit dichte jungle en de wegen bestaan er uit rivieren, dus alles gaat per boot(je). Het is zalig om in slaap te vallen en wakker te worden met de junglegeluiden om je heen. Een paar dagen zonder elektriciteit, internet en telefoon doet een mens ook best goed en we konden zo vanuit ons hutje de rivier induiken.

Na een paar dagen kayakken, zwemmen en schommelen in de hangmat waren we klaar voor de lange reis naar Antigua…twee keer overstappen op een lancha naar Puerto Barrios bracht ons gelijk alweer in de harde werkelijkheid…wat een deprimerende stad…snel wegwezen hier. Gelukkig hadden we een half uurtje later al de bus naar Guatemala City…daar (6 uur later) overgestapt op een bus naar Antigua…en dan - mede door de chaos van het verkeer, het lijkt hier wel altijd spitsuur! - 2 uur later… eindelijk thuis! Tenminste zo voelt het voor mij! Ik hou echt van dit stadje…het is alweer 5 jaar geleden dat ik hier gewoond heb, maar het voelt nog steeds zo vertrouwd.

Antigua is echt een prachtig kleurrijk, koloniaal stadje van zo’n 50.000 inwoners. Ooit de hoofdstad van Guatemala, maar door de vele aardbevingen die de stad diverse malen in puin legden, werd de hoofdstad al in de 18^e eeuw verplaatst naar wat nu Guatemala Stad is.

Het wordt omringd door drie enorme vulkanen, die de horizon domineren; Agua, Pacaya en Fuego . De laatste twee zijn nog steeds actief en ik kan me nog goed herinneren dat ik Fuego 5 jaar geleden ’s nachts hoorde rommelen.

En het lijkt alsof alles nog hetzelfde is; Parque Central, het hart van de stad, is nog steeds even levendig, de Maya vrouwtjes proberen er nog steeds hun kleurrijke waar te verkopen en zelfs de schoenenpoetsertjes staan nog op dezelfde plek. Er zijn wat veranderingen in het aanbod van restaurantjes, maar mijn lievelings ontbijtplekje bestaat nog steeds en de koffie is nog net zo zalig als toen! Alle herinneringen komen weer boven en dat is best heftig…

La Antigua…te amo muchisimo!... van je kleuren, je prachtige fontein, je Parque Central, je mensen, de klederdrachten, je vulkanen, je heerlijke restaurantjes, gezellige kroegen, cobblestone straatjes, de koffie van Condesa, je sfeer, de deurkloppers, je ruines, zelfs van de chickenbussen, het geluid van de tortilla-vrouwtjes, de schoenpoetsers, het bananenbrood van Doña Luisa, je patio's en dakterrassen, de ijsverkopers en je geweldige klimaat!

~ Enjoy the little things in life for someday you will look back and realize they were the big things ~

“Hey man…where are you going?”

Uiteindelijk hebben we toch de snorkeltrip kunnen doen en het wachten was echt wel de moeite waard. We hebben midden tussen de haaien, de manta´s, de zeeschildpadden en de meest bizarre tropische vissen en koraal gezwommen. Het rif van Belize is na het Great Barrier Reef in Australie, het grootste van de wereld, dus er is genoeg om te zien. Het was wel effe slikken toen de boot aanlegde en het krioelde van de haaien en de manta’s! “No way dat ik daar in duik”, dacht ik nog…maar we waren met een man of twaalf, dus waarom zouden ze juist mij pakken…!?!

Na 5 dagen hebben we ons kunnen losweken van het eiland en zijn vertrokken richting zuiden. En het lijkt alsof El Norte ook vertrokken is. Vanuit Caye Caulker hebben we de boot naar Belize City genomen en daar zijn we op de bus gestapt richting zuiden. Belize City is de grootste stad van Belize, maar je rijdt er in 15 minuten doorheen. Alle bussen rijden eerst via Belmopan, de hoofdstad, die slechts 16.500 inwoners heeft. Niet meer dan een groot dorp dus en we verdenken de regering ervan dat ze de bussen met opzet hier doorheen laten gaan, zodat het lijkt alsof de stad nog enige vorm van belangrijkheid heeft.. .

De route van Belmopan naar het zuiden is echt prachtig. De weg slingert zich door de jungle en de Maya Mountains en we passeren talloze citrus plantages. De luxe van de Mexicaanse bussen is snel vergeten; chickenbusses is de norm; oude Amerikaanse schoolbussen met bankjes waar een doorsnee westerling zijn benen niet in kwijt kan. Zelfs de eend, achterin in een doos, is het er duidelijk niet mee eens!

Op de T-Junction met Hopkins worden we eruit gegooid, want onze bus gaat niet naar Hopkins, maar verder zuidwaarts, naar Placencia. We blijken drie opties te hebben; naar Hopkins lopen (zo’n 10 km), wachten op de bus naar Hopkins, of proberen een lift te regelen. De eerste twee vallen al snel af: lopen in deze warmte, met onze rugzakken? Mmm, … nou nee. Wachten op de bus dan? Toch maar niet, die komt pas over vier uur…dus dan blijft er maar één mogelijkheid over; en dat is liften. Ondanks het weinige verkeer, blijkt dat niet echt een probleem te zijn; de eerste beste pick-up neemt ons mee en na twintig minuten hobbelen in de achterbak, staan we in het ‘centrum’ van Hopkins.

Hopkins is een klein, slaperig vissersdorpje aan de kust (dorpje is een groot woord, het is eigenlijk meer een straat), waar vooral Garifuna’s wonen. Ze zijn ooit als slaven naar St. Vincent gebracht, maar hebben zich als vrij volk, via de Bay Islands van Honduras, over de kuststrook van Midden Amerika verspreid. Ze hebben hun eigen cultuur, taal en muziek weten te behouden en kunnen geweldig koken. Het is hier bijna TE relaxed!

We hebben een dag door de omgeving gefietst, genoten van het eten en het strand, dat zich pal voor onze deur bevindt! Na 2 dagen lijkt het alsof we iedereen in het dorp kennen, tijd om te vertrekken dus…

Voor een paar dagen hebben we Placencia onze thuis-basis gemaakt. Een klein vissersdorpje van zo´n 1200 inwoners op een schiereiland in het zuiden van Belize. De ene kant van het schiereiland heeft mooie stranden en de andere kant mangrovebossen. Er woont een mengeling van Garifuna’s, Maya’s en Creolen en ook hier zijn de houten huizen op palen pal op het strand gebouwd.

We hadden gepland om de bus hierheen te nemen, maar in Belize blijkt dat er alleen maar directe bussen naar Belize City, Dangriga en Punta Gorda gaan. Wil je ergens anders heen, dan zul je moeten improviseren. Zo ook deze keer; eerst met de dorpsbus naar de T-Junction, daar wachten op de bus die naar Punta Gorda gaat en je bij de dichtstbijzijnde splitsing van wegen kan afzetten en je van daaruit weer een andere bus moet zien te scoren. Een ritje wat thuis een half uur in beslag zou nemen, duurt hier dus al gauw een uurtje of 3-4!

Dit keer gooide de buschauffeur ons in Independence eruit, zodat we de "Hokey Pokey" – de plaatselijke watertaxi – konden pakken. We hadden het geluk dat we, zodra we met onze rugzakken buiten stonden, net een echte tropische bui over ons heen kregen! (El Norte is dus toch nog niet weg) Al schenen de Belizianen daar geen last van te hebben; ze gingen er echt niet sneller van lopen of fietsen. “Hey man, relax…it’s just rain!”

We hebben vandaag een mooie tocht over de Monkey River gemaakt, dwars door de jungle en de mangrovebossen en veel vogels, krokodillen, schildpadden, brulapen en manatees (zeekoeien) gezien. En heeeeeeeeeeeel veel muggen tijdens onze junglewalk...en zij ons!

En hoewel het lobster-seizoen is afgelopen, hebben ze genoeg andere heerlijke visgerechten om dat te compenseren. En hun salsasaus is "hotter than hell". We blijven hier nog tot zondag en vertrekken dan naar Punta Gorda...onze laatste stop in Belize.

"You betta Belize it!"

"Unbelizable"

~ Travel makes one modest. You see what a tiny place you occupy in the world ~    

Scott Cameron                   

Stop walking so fast!

Sinds drie dagen zijn we in Caye Caulker (Belize), waar het motto is: Go Slow...nou, dat hebben we goed in onze oren geknoopt, want we hebben al die tijd nog niks gedaan. Wel geprobeerd hoor! Maar 'El Norte'  is de dag na ons gearriveerd en die heeft veel bewolking en wind meegenomen...dus onze planning is op Hold gezet en we hebben ons dus maar aan het tempo van hier aangepast. What can you do!?!

Don't Worry, Be Happy!

Vanuit Chetumal, de grensplaats in Mexico, hebben we de watertaxi naar Caye Caulker genomen. Je vaart dan naar Ambergris Caye, het grootste eiland van de Cayes, waar je door de douane moet. Dat was ook nog een hele belevenis; "Hey Man, customs is not here yet...wait 5 minutes, or so"...en daar kwam ze aan; een bloedmooie negerin, in een strak mini-rokje, op stiletto's van 12 cm...over het strand! Welcome to Belize!

Het is hier een compleet andere wereld dan Mexico; het voelt echt Caribisch aan. Houten pastelkleurige huizen op palen, met veranda's en schommelbanken ervoor, Bob Marley door de speakers, rumcocktails on the beach, vissersbootjes op het strand en rasta's op blote voeten. Ze praten hier Engels, dus ons Spaans kunnen we effe overboord gooien - relaxed man - en we hebben geluk; het lobsterseizoen duurt nog tot morgen. Sinds onze aankomst zijn we ons dan ook helemaal vol aan het proppen met kreeften en af en toe een visje voor de lunch...en chocoladecake als toetje...we zijn dus nog niet afgevallen...help, waar zijn onze fietsen ;-) Die hebben ze trouwens ook genoeg hier, het eiland is nl geheel autovrij. En ze fietsen net zoals ze lopen; slowly...ze hebben nog net geen zijwieltjes nodig! 

Kortom; Caye Caulker is de perfecte plaats om te onthaasten!

 

~ Emancipate yourself from mental slavery, none but ourselves can free our mind ~

Bob Marley, Redemption Song

De andere kant van de medaille

Hoe mooi we Mexico ook vinden, we beseffen maar al te goed dat er ook een andere kant van de medaille is. Eentje die je als toerist niet vaak ziet (of wilt zien).

Mexico heeft ontzettend geleden onder de vele orkanen, de Mexicaanse griep, de economische crisis en de drugsoorlog, die nog steeds volop aan de gang is. Toerisme is nog steeds een van de belangrijkste bronnen van inkomst en als je land zo negatief in het nieuws is, hakt dat er goed in. 

Corruptie is zo verweven in de maatschappij, dat het vertrouwen in de regering (waarschijnlijk in welke regering dan ook), vrijwel nul is. De indigenas worden nog steeds onderdrukt en benadeeld en veel mensen leven op de armoedegrens.

En dan is er nog het migrantenprobleem; niet alleen willen de Mexicanen naar de Verenigde Staten in de hoop op een beter bestaan, maar ook de rest van Midden Amerika...en die moeten dus weer allemaal via Mexico, met alle problemen van dien...

Is Mexico dan toch de moeite waard om te bezoeken? Ja!!!

Het heeft werkelijk prachtige, koloniale steden, goede musea, imposante Azteken en Maya ruines, het is er ontzettend kleurrijk, de mensen zijn overal even vriendelijk en behulpzaam, het openbaar vervoer is goed geregeld, het voelt veilig en relaxt aan, de stranden zouden zo van een ansichtkaart kunnen komen en het eten is in 1 woord: zalig!

Het heeft in elk geval onze verwachtingen overtroffen...

~ They always say time changes things, but you actually have to change them yourself ~

Andy Warhol

¡Adiós México! - Fue increible...

Tulum maakt het vertrek uit Mexico zeker niet makkelijker voor ons...het is hier zo waanzinnig mooi...en er is zoveel te zien en te doen! Keuzes maken dus...

We hebben echt niet alleen maar op het strand gelegen, maar zijn ook nog actief bezig geweest en hebben gesnorkeld tussen de enorme zeeschildpadden in Akamul en in een van de vele ´Cenotes´. Wat een enorme beesten zijn dat en het is grappig om te zien hoe ze grazend de zeebodem aflopen. Af en toe moeten ze naar het wateroppervlak om adem te halen en dus zie je geregeld hun koppen boven water uitsteken...

 

Een Cenote is eigenlijk een ondergronds waterbassin. Van sommige is het ´dak´ deels of geheel ingestort, zodat deze te betreden zijn...hetzij door te snorkelen, hetzij door te duiken. Het water is ongelofelijk helder en het lijkt wel alsof je een andere wereld betreedt...heel mysterieus door de vele stalagmieten en stalagtieten, zowel boven als onder water.

De Maya ruines van Tulum vonden we ondanks hun spectaculaire ligging aan zee, niet de moeite waard...te toeristisch en te eenvoudig...

Ons volgend bericht zal vanuit Belize zijn. We hebben alvast een buskaartje gekocht naar Chetumal...voordat we ons bedenken en volgende week nog hier zitten ;-)

"Goodbyes make you think. They make you remember what you had and what you had taken for granted. And most of all, what you wish you had again."